Afgelopen activiteiten

Goed nieuws uit Mongolië: na een jaar hard werken is de bouw van het christelijke centrum klaar!!! Alle gebouwen zijn netjes afgemaakt en midden op het terrein is een groot Ger-vormig gebouw neergezet waar de diensten en conferenties gehouden kunnen worden. Ook de ruimtes voor het kinderwerk en de maaltijdvoorziening en de woongelegenheid voor discipelschapstraining is helemaal klaar en in gebruik genomen. Hieronder een beeldimpressie van de bouw.






















EERDERE ACTIVITEITEN
Hieronder vind je nog wel een fotoverslag van het benefietfeest en een verslag van het werkbezoek aan Mongolië.

BENEFIETFEEST MONGOLIË

Het was gezellig druk op het Benefietfeest van Eyes and Hands op vrijdagavond 3 oktober in Maarssen. Poppentheater André Verhagen speelde een voorstelling waar klein en groot van genoten en vervolgens werden de plannen met video en foto’s toegelicht en was het gezellig om elkaar bij een hapje en drankje te ontmoeten. We vierden met elkaar vieren dat de bouw van het leefhuis in Mongolië, ook dankzij uw en jouw hulp, nog voor de winter gerealiseerd kan worden!

Bekijk hieronder de foto's, video en de animatie van de bouwplannen.


Poppentheater Het Apenstaartje


Voorstelling Schaap gezocht






Aandachtig publiek




Marco vertelt over de bouw

Bekijk hier de video die ook op de avond is getoond


Bekijk hier een animiatie van de bouwplannen



Lekkere hapjes op de receptie


En verkoop van Fair Trade spullen voor het goede doel






Lees hieronder ook nog het reisverslag van het werkbezoek aan Mongolië in Mei 2008

WERKBEZOEK MONGOLIË

Terug op de Mongoolse steppe
Onze verwachtingen waren hooggespannen. In mei staat de Mongoolse steppe er altijd prachtig groen bij, dus dat moest een mooi gezicht zijn, zo’ n uitgestrekte groen golvende vlakte. Maar niets was minder waar. In plaats daarvan reden we door een oneindige stoflandschap. Het was kurkdroog en bleek sinds vorig jaar al niet meer te hebben geregend. De grote kuddes paarden, schapen en geiten die we onderweg tegenkwamen, zagen er mager uit, de ribben van de paarden waren duidelijk te tellen. Wat een triest gezicht, we realiseerden ons meteen wat dit moest betekenen voor de vele nomaden die van hun vee afhankelijk zijn.

We waren op deze zaterdag 26 april ’s morgens vroeg geland op het vliegveld van Ulan Bator. We, dat zijn Wim van Schaik met zijn broer Johan en ikzelf, Marco van der Straten, met zoon Robin. We hadden al een lange reis achter de rug, met overstap op de saaie luchthaven van Moskou. Toen na aankomst bleek dat al onze bagage in Moskou was achtergebleven, konden we daar gelukkig vrij laconiek op reageren. Het zou nog zeker twee dagen duren voor de koffers kwamen, dus we besloten verder te reizen naar onze eindbestemming: het dorp Öndörhaan, zo’ n 320 km ten oosten van de hoofdstad. Daar zouden we een kleine week doorbrengen bij zendelinge Hanneke van Dam, om daarna nog enkele dagen in Ulan Bator door te brengen. Marco was 3,5 jaar geleden ook in dit gebied geweest, voor de productie van de documentaire Journey into the unknown. De armoede die Marco tijdens die reis zag was aanleiding om bij terugkomst in Nederland de stichting Eyes and Hands op te richten. Doel van de stichting was het realiseren van een gebouw in Öndörhaan waar de locale christelijke gemeente kan samenkomen en allerlei diaconale activiteiten kunnen worden ontplooid. Sindsdien hebben al veel mensen het project gesteund en in januari 2008 heeft de stichting een stuk grond in het dorp kunnen kopen. Hoe zou het nu zijn met de mensen in het dorp? En zouden de bouwtekeningen al klaar zijn? Samen met de andere reisgenoten besloten we, geheel op eigen kosten, het zelf te gaan bekijken.
En nu rijden we daar... met onze chauffeur Baterdene in zijn gammele oude Mitsubishi, waarvan de voorruit met plakband en wat lege kartonnen vuurwerkhulzen op z’n plek wordt gehouden. Bij elke hobbel schuurt de achterkant van de auto over de grond. Maar ‘Batje’ is het gewend... wij wat minder.

Welkom

Enkele uren later worden we hartelijk ontvangen met een pan voedzame soep in de flat waar Hanneke woont. Ook gemeenteleden Oogi en zijn vrouw Orna en baby Ammi wachten ons op. En daarnaast natuurlijk de drie meiden die bij Hanneke in huis wonen: Tuja, Agi en Tsenge. Ze wonen niet alleen bij Hanneke in huis, ze zijn ook actief in de christelijke gemeente. Hanneke’s visie is om deze meiden zo een warm thuis te bieden en tegelijk te trainen in de bijbel en te leren een christelijk leven te leiden. Discipelschapstraining dus. In de dagen die volgen draaien we zoveel mogelijk mee met het leven van de mensen daar en de kerkelijke activiteiten, Enkele dingen springen er echt uit.

In de gemeente
Bijvoorbeeld de dienst op zondagmorgen. Het zaaltje waar de gemeenteleden samenkomen is ten opzichte van de vorige reis verdubbeld. Veel mensen zitten al een uur voor aanvang van de dienst op de houten bankjes. Robin kan meteen mee drummen met de piano en gitaar. Hanneke heeft Marco gevraagd iets uit de Bijbel te delen met de aanwezigen. Hij vertelt iets over het belang van ‘wortelen in Christus’. Pas dan kun je groeien in je leven. Want Jezus is de bron van leven. Zoals het vee zo hard water nodig heeft, zo hebben we als mensen ook het levende water nodig. Negen mensen komen naar voren, omdat ze zo graag willen groeien in Christus. Er wordt voor hen gebeden. Het boek met foto’s van gemeenteleden en de omgeving van Maarssen en alle wensen die gemeenteleden erin hebben geschreven wordt enthousiast ontvangen.


Gemeente
Op maandag helpen we met het koken van een goede maaltijd voor 50 kinderen uit de armste gezinnen uit het dorp. Op een houtvuur wordt vlees, wortels, kool en aardappels gebakken, daarna water en rijst erbij. Na enige tijd is een stevige rijstmaaltijd klaar voor de kinderen die al snel binnendruppelen. Het raakt ons als we zien hoe ze genieten van deze maaltijd. We weten dat dit voor de meeste van deze kinderen die week de enige voedzame maaltijd zal zijn. Opvallend is dan ook dat veel kinderen een flinke groeiachterstand hebben. Kinderen waarvan we de leeftijd op een jaar of acht schatten, blijken bijvoorbeeld al twaalf jaar te zijn. Als de rijst op is, kunnen we ze nog op een schaal yoghurt trakteren, dat zien de meeste kinderen al helemaal zelden. Natuurlijk, we weten van de beelden op het nieuws dat er veel honger en armoede is, maar als je er zelf met je neus bovenop staat, komt het echt in je hart binnen.


Water op de steppe?
Op dinsdag stappen we in Hanneke’s 4WD-auto om een nomadenfamilie 120 km verder op de steppe te bezoeken. Dat betekent met een auto vol mensen drie uur stuiteren over de zanderige steppe. Onderweg komen we veel vee en zelfs witte kamelen tegen, prachtig om te zien. De nomaden die we bezoeken zijn familie van enkele gemeenteleden uit Öndörhaan. Ze wonen in een kleine ger (ronde vilten tent). We genieten van de honderden geiten en schapen, de vele tientallen kleintjes ook die pas geboren zijn. Bijzonder om het nomadenleven zo een dagje mee te maken. En we proberen een stukje paard te rijden op de houten Mongoolse zadels. Dat gaat de een wat beter af dan de ander... Ook vandaag valt het op hoe dor en droog het hier is. We vragen de boer die hier woont wanneer hij regen verwacht. Hij vertelt dat er geen regen komt, het is al zo lang droog, het komt ook niet. Als we samen met Tuja een nabijgelegen heuvel beklimmen, zien we nog wel de sporen van waar ooit water door de rivier heeft gestroomd. Maar nu zien we in de uitgestrekte vallei alleen maar droogte en stof. We bidden met elkaar om regen, zodat het land weer zal bloeien, de dieren weer kracht op kunnen doen voor de strenge winter die straks weer komt en de mensen kunnen overleven. We zingen ook wat regels uit een lied van Michael W. Smith: “Let it rain, open the floodgates of heaven.” We realiseren ons de dubbele betekenis. Water is er nodig, veel water, maar ook levend water. Als we terug zijn in de ger krijgen we nog een echt Mongoolse maaltijd voorgeschoteld en vervolgens legt Oogi de bewoners het Evangelie uit. Daarna is het tijd voor de terugreis. We zijn nog maar tien minuten onderweg of er vallen grote druppels water op de jeep. Het regent! We danken God voor deze bemoediging. Levend water en drinkwater gaan vandaag hand in hand.


Levend water
In de elf dagen die we op reis zijn geweest hebben we veel gezien en beleefd. We vertellen er graag over, dus vraag ons gerust als u meer wilt weten. Maar dit is wel de kern van wat we meemaakten: Mongolië is een dor en dorstig land. In twee opzichten. Letterlijk, zoals we hierboven al schreven. Maar ook geestelijk hebben we opnieuw sporen gezien van het overal aanwezige alcoholmisbruik, met verwaarlozing van kinderen en verscheurde gezinnen tot gevolg. En de afgodendienst, sjamanisme en boeddhisme, waarin mensen zo vaak gevangen zitten. Maar we hebben ook tekenen gezien van de vrucht die voortkomt uit Levend water. De gemeenteleden in Öndörhaan, die zo graag willen groeien in geloof. De ogen van deze mensen hebben een glans, die de meeste andere Mongoliërs meestal missen. Veel ogen staan namelijk dof en zonder hoop. Maar aan de christenen is te zien dat God weer levenskracht geeft, ook al is het leven vaak nog zo zwaar.

Bouwplannen project

We zijn enthousiast geworden over de bouwtekeningen die we konden zien. De bouw van het leefhuis komt nu echt in zicht. Nadat Eyes and Hands in januari al een stuk grond in Öndörhaan kon aankopen, willen we nog voor de strenge winter invalt het gebouw laten neerzetten. In totaal kost dit project ongeveer 85.000 euro. Maar dankzij de steun van u en anderen, is al ongeveer 75% hiervan binnen of toegezegd.